خلاف الأصل ؛ « 1 » بر اساس آن چه ذكر كرديم ، ثابت شد كه مانعى ندارد تفسير ولايت در آيهء « انّما وليكم اللَّه » به معناى محبت و نصرت باشد و اگر اين مقدمه باطل شود ، شبهه از بين مىرود . سپس مىگوييم اگر آن چه شما مطرح كرديد دلالت كند بر اين كه ولايت در آيه به معناى تصرّف در امور است ، ما به اين سخن شما دو اشكال مىكنيم : نخست اين كه اقتضاى كلام شما حصول امامت براى على [ اميرالمؤمنين عليه السلام ] در زمان زندگى پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله است و اين باطل است . دوم نيز عبارت « والذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة . . . » در آيهء مشتمل بر هفت صيغهء جمع است ، پس حمل آن بر شخص واحد خلاف اصل است . مشاهده مىشود كه فخر رازى در اين جا نيز مطلبى افزون‌تر از آن چه قاضى عبدالجبار مطرح كرده بود ارائه نداده است . امّا قاضى عضدالدين ايجى ، علاوه بر مناقشاتى كه قاضى عبدالجبار به دلالت اين آيه بر حضرت امير مؤمنان عليه السلام كرده بود ، اشكال ديگرى نيز بر آن مىافزايد . وى بحث سياق آيات را پيش مىكشد و ادعا مىكند آيات قبل و بعد آيهء ولايت با بحث امامت سازگارى و مناسبت ندارند . ايجى پس از اشاره به دلايل شيعيان بر امامت اميرالمؤمنين عليه السلام ، به بررسى كلام شيعه در ذيل آيهء ولايت مىپردازد و در پاسخ مىنويسد : والجواب إنّ المراد هو الناصر والأوّل نظم الآية على إمامته ، وكونه أولى بالتصرّف حال حياة الرسول ، ولا شبهة في بطلانه . ولأنّ ما تكرّر فيه صيغ الجمع ، كيف يحمل على الواحد وكونه نازلا في حقّه لا ينافي شموله لغيره أيضا ممّن يجوز إشتراكه معه في تلك الصفة .

--> ( 1 ) . الأربعين فى اصول الدين : 2 / 298 .